Het schilderij uit Wales (Sofie Hoenkamp)


Wie de ware genialiteit van Valerius De Saedeleer wil doorgronden, heeft verbeelding nodig. Daarom zou ik hierbij dan ook een beroep willen doen op uw verbeelding, dames en heren.

Stelt u het zich even voor: u bent Valerius De Saedeleer. Het is 1914 en u bent net met uw hele gezin moeten vluchten voor de oorlog. U komt in een vreemd land terecht, in een streek die u niet kent. In dit geval is dat Wales. Het weer is daar anders, u verstaat de mensen niet, u hebt uw hele hebben en houden moeten achterlaten,… En, het ergste van allemaal, u begrijpt – als landschapsschilder – het landschap niet.

Jarenlang doolt u rond in de natuur en probeert u uw impressies op het doek te vatten. Maar het lukt niet. U vindt elk schilderij dat u maakt nog waardelozer dan het vorige en u slaagt er niet in uit te drukken wat u voelt.

En u voelt zo veel: vervreemding, frustratie en vooral … gemis!

Elk normaal mens zou de kunst de rug toekeren en misschien zelfs aan het drinken slaan om de teleurstelling te verwerken. Maar niet Valerius! Die dacht enkel: als ik mijn gevoelens niet kan schilderen, dan moet het maar anders. En dus gooide hij zijn penseel opzij, doopte zijn pen in de inkt en drukte met één enkele zin uit hoe zeer hij het Vlaamse landschap en alles wat hij had moeten achterlaten miste!





Een zin die in haar eenvoud en eerlijkheid zo diep ging dat ze waarschijnlijk nooit overtroffen kan worden…

Valerius was, kortom, niet enkel een uitmuntend schilder, maar ook een geniaal poëet.

Wie heeft enige peren veil voor deze prachtige brok woord-kunst?