Valerius Zonderbroek (Maureen Jean)

Achter iedere kunstenaar staat een sterke vrouw. Maar ook die sterke vrouwen hebben hun ambities en hun dromen. Neem nu Clemmeke… Het was zij die Valerius van achter de stoof vandaan haalde en hem naar buiten stuurde met verf, penseel en doek. Het was zij die hem steeds heeft aangemoedigd. Het was zij die in hem is blijven geloven, zelfs als het wat moeilijker ging.

Nu goed… Die vrijdag deed Clemmeke dus de was. Ze klopte de kledij en wreef erover met een, borstel. Die behandeling kreeg ook de onderbroek van Valerius. Clemmeke wreef en wreef over de lange, warme winteronderbroek – maar ze kreeg er de vlekken niet uit.

‘Stomme onderbroek! Wat moet ik hiermee!?’ riep ze boos, en ze gooide de broek aan de kant.

Klingelingeling… Daar ging een pot verf van Valerius mee tegen de vlakte!

‘Akkerdjie!’ vloekte Clemmeke. ‘Wat een mooie… spatten. Het is bijna… kunst! Actie Schilderen als het ware. Valerius met zijn saaie landschappen altijd… Ik zal hem eens tonen wat ware kunst is, zie!’

En ze nam de broek, bespat met verf, doopte die in een pot olie, deed er nog een pak stijfsel bovenop, en de volgende morgen…